Keşke her şey biraz daha basit olsaydı dünyada.
Ama değil...
Bir şeyler iyi giderken, bir başka şey bozulmak zorunda. Bir gün içinde mutluyken, akşam canını sıkacak bazı şeyler yaşamak zorundasın..
Her zaman kendimi yalnız hissettim ben. Ailem beni hiç dinlemedi mesela, kardeşimle aramız hiç iyi olmadı. Bir şekilde arkadaşlarımla kapatmak istedim bu boşluğu ama sanırım onda da başarılı olamadım. Kendime saygı duymadım bu yüzden. Bu boşluğu dolduranların hayatımı ele geçirmesine izin verdim.
Sonra biri geldi.
"Sen akıllı bi' kızsın." dedi.
O benim kendime güvenmemi istedi, ben yine ona güvendim.. Ne zaman başıma bir şey gelse, biliyorum o benim yanımda. Biliyorum, yine beni mutlu edecek. Ne yaşarsak yaşayalım. Nerede olursak olalım...
Bazen tek istediğim o kişiyle sırt çantalarımızı alıp buralardan gitmek. Kimse olmasın tanıdığımız... Kimse karışmasın bize.
Hayatımın en güzel senelerini onunla, aşkla geçireyim...
Yaşadığım her saniye o olsun yanımda. Elimi tutsun. Ne zaman sinirlense onu öpmeme izin versin... Huzur versin, ben de ona bütün hayatımı...
O bana güç veren tek kişi. Peki o bu kadar gücü nasıl bulabiliyor?
