Büşra ben.
Ama konumuz ben değilim.
Konumuz fotoğraftaki adam. Mustafa. Hayatım. Ruhum. Benim en büyük şansım...
2 yıl önce başladı bizim ilişkimiz. 3 Nisan 2012.
Kimse inanmadı bize. Kimse inanmadı ilişkimize.
Biz inandık.
Biz birbirimize hep güvendik.
Daha doğrusu, o bize inandı, o bize güvendi. İlişkimizi o korudu. Beni o korudu...
Ben bu ilişkiye başladığımda yeni 18 olmuştum. Her şeyi yeni yaşamaya başlamıştım. Hayatı daha yeni görüyordum. Ve farkındaydım, ben hâlâ çocuktum. Ne biliyordum ki hayata dair?
Mustafa beni olgun bir birey yapacaktı.
Yaptı da.
Her zaman çok acımasızdı.
İyi ki de öyle olmuş. Ben şu an kimseye ihtiyaç duymuyorsam, kimsenin yardımını istemiyorsam kendi işlerim için, sorumluluklarımın bilincine varabiliyorsam... Bu adamın sayesinde...
Biz çok şey yaşadık. Çok tartıştık, çok kavga ettik, çok gezdik, çok yedik-içtik, çok eğlendik, bazen çok üzüldük... Ama her zaman birbirimize destek olduk. Birbirimize güvendik.
Biz her şeye rağmen birbirimizden vazgeçmedik.
O her şeye rağmen benden vazgeçmedi.
Hakkını ödeyemeyeceğim adama... Şansıma..
Büşra
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder